τριγυρνώντας στη Φλωρεντία | Μια στοά γεμάτη κρυμένους θυσαυρούς

Κατεβαίνοντας την via dei Fossi και προσπερνώντας βιαστικά μερικά μαγαζιά με έπιπλα που αν ήσουν Αμερικάνος με διαμέρισμα στο Μανχάταν θα λάτρευες, αλλά ως φυσιολογικός άνθρωπος θεωρείς το λιγότερο αδιάφορα (εκτός  και εάν ο φτερωτός έρωτας, που κατουράει από τη τσοτσού του, το νερό που θα πλύνεις τα χέρια σου, σου φαίνεται καλή ιδέα για την επόμενη ανακαίνιση) πέφτεις πάνω σε μια στοά που αρχικά ίσως να μη προσέξεις. Αν μπεις λοιπόν μέσα amico mio θα βρεθείς σε μια εσωτερική αυλή και το μυαλό σου φαντάζεται την Γκρέτα Γκάρμπο να πίνει το καφέ της δίπλα σου και εσένα να πρωταγωνστείς σε μια ασπρόμαυρη φιλμ νουαρ γυρισμένη στο Σαντ Τροπέ. 

Εκεί λοιπόν, σ’αυτή την αυλή, θα δεις ένα ραφτάδικο, με τις τρομερές μοδίστρες να δουλεύουν στη βιτρίνα όπως συνηθίζεται εδώ σε αυτή τη παράξενη πόλη. Θα δεις έναν άλλο ράφτη, απ’αυτούς τους παλιούς, που είσαι σίγουρος πως κάποια στιγμή έραβαν τον Δον Κορλεόνε που έβριζε όταν με σηκωμένα χέρια ένιωθε τις βελόνες να τον τσιμπάνε. Ένα μαγαζί με διακοσμητικά, φτιαγμένα με το χέρι και με αγάπη και θα δεις ένα από τα πολλά αλλά ίσως από τα πιο όμορφα μαγαζιά με vintage της Φλωρεντίας. Και η γλυκιά του ιδιοκτήτρια δε θα σε αποπάρει, όταν καταλάβει ότι δεν έχεις τα 350 ευρώ που χρειάζονται για να αγοράσεις αυτό το υπέροχο κίτρινο πλεγμένο με βελονάκι φόρεμα της βιτρίνας. Θα χαμογελάσει προς το αγόρι σου και θα σου πει να  το ευχηθείς στο Μπάμπο Νατάλε. Ακούς άγιε Βασίλη..;

σα να ζεις ένα φιλμ νουάρ

o Φεραγκάμο την πόλη είναι κάτι σαν θρησκεία

και τα παλιά κομμάτια του θυσαυροί

όπως ανεκτίμητα είναι και τα κομμάτια του άλλου οίκου της πόλης, του Gucci, που αν κάποτε τη πρόδωσε και πήγε στο Μιλάνο, γύρισε πίσω σα τον άσωτο υιό

ναι, άγιε μου Βασίλη, αυτό εννοώ