Όμως το La cite δεν είναι ένα από αυτά τα μέρη. Το La Cite είναι ένα καφέ-μπαρ κοντά στο Santo Spirito. Τα πάντα εκεί μέσα σου εξηγούν πως ο χώρος δεν απευθύνεται (μόνο) σε τουρίστες. Σχεδόν κάθε βράδυ θα πετύχετε και ένα διαφορετικό live. Jazz, swing, rock, και πολλά άλλα ζωντανά σε ένα πολύ ωραίο χώρο. Το ποτό θα σας στοιχίσει 5 ευρώ (όλα τα ποτά ακόμα και τα σπέσιαλ εκτός από το Laphroig που κάνει 6 ευρώ) και το ποτήρι το κρασί 2 ευρώ. Κάθε Τετάρτη βράδυ, με μια είσοδο των 5 ευρώ, θα απολαύσετε το ποτό σας και θα κάνετε και μαθημα swing δωρεάν ενώ τα πρωινά διοργανώνουν μαθήματα Ιταλικών για ξένους που κοστίζουν 15 ευρώ η 1μιση ώρα μαζί με πρωινό. Αν βρεθείτε για καφέ, μπορείτε να διαλέξετε ένα από τα εκατοντάδες βιβλία της βιβλιοθήκης του, να σας συντροφεύσει, όσο τον απολαμβάνετε.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο site του.

Χρόνια πολλά σε όλους, με υγεία, ευτυχία και κυρίως αισιοδοξία. Γιατί για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, πρέπει πρώτα απ’όλα να το πιστέψουμε.

Χρόνια πολλά και καλές γιορτές! 

ΥΓ: κάτω από τις κάρτες είναι ένα παραδοσιακό παιχνίδι της Τοσκάνης για την πρωτοχρονιά. Διαλέγεις χρώμα ξυλομπογιά, ρίχνεις τα ζάρια, ζωγραφίζεις κάθε φορά τη θέση σου και όποιος φτάσει πρώτος κερδίζει. Στο τέλος, το πολύχρωμο πλέον χαρτί, το κρατάει ο τυχερός νικητής για καλή τύχη. Γιατί χρειάζεται και λίγη τύχη πάντα. Χρόνια πολλά!

Η βραδια μας έμεινε αξέχαστη, όπως αξέχαστος θα έμεινε στους ανθρώπους ο Πάνος μου, ντυμένος με ένα σκισμένο τζιν και σταράκια, ανάμεσα σε καμιά δεκαριά παπιγιόν,  να λέει στο σερβιτόρο που δε καταλάβαινε αγγλικά, σε άπταιστα… ελληνικά “βάλε ρε αγόρι μου λίγο παραπάνω, μη το τσιγγουνεύεσαι” κάνοντας την αντίστοιχη χειρονομία. Ο σερβιτόρος απηυδισμένος του έβαλε αλλά πραγματικά αμφιβάλλω ότι θα μας δεχτούν ξανα.

πατήστε play στο βιντεάκι πρώτα, για να ακούτε μουσικές από τους trio scafroglia,  όσο χαζεύετε τις photo.

Σας φιλώ.

επίσης αν θέλετε περάστε και από αυτό το blog να δείτε τι υπέροχες φωτογραφίες έχει τραβήξει η κυρία Pacifica από τη πόλη μας.

Αυτά. Σας φιλώ.

Εκεί λοιπόν, σ’αυτή την αυλή, θα δεις ένα ραφτάδικο, με τις τρομερές μοδίστρες να δουλεύουν στη βιτρίνα όπως συνηθίζεται εδώ σε αυτή τη παράξενη πόλη. Θα δεις έναν άλλο ράφτη, απ’αυτούς τους παλιούς, που είσαι σίγουρος πως κάποια στιγμή έραβαν τον Δον Κορλεόνε που έβριζε όταν με σηκωμένα χέρια ένιωθε τις βελόνες να τον τσιμπάνε. Ένα μαγαζί με διακοσμητικά, φτιαγμένα με το χέρι και με αγάπη και θα δεις ένα από τα πολλά αλλά ίσως από τα πιο όμορφα μαγαζιά με vintage της Φλωρεντίας. Και η γλυκιά του ιδιοκτήτρια δε θα σε αποπάρει, όταν καταλάβει ότι δεν έχεις τα 350 ευρώ που χρειάζονται για να αγοράσεις αυτό το υπέροχο κίτρινο πλεγμένο με βελονάκι φόρεμα της βιτρίνας. Θα χαμογελάσει προς το αγόρι σου και θα σου πει να  το ευχηθείς στο Μπάμπο Νατάλε. Ακούς άγιε Βασίλη..;

σα να ζεις ένα φιλμ νουάρ

o Φεραγκάμο την πόλη είναι κάτι σαν θρησκεία

και τα παλιά κομμάτια του θυσαυροί

όπως ανεκτίμητα είναι και τα κομμάτια του άλλου οίκου της πόλης, του Gucci, που αν κάποτε τη πρόδωσε και πήγε στο Μιλάνο, γύρισε πίσω σα τον άσωτο υιό

ναι, άγιε μου Βασίλη, αυτό εννοώ

Και όλα αυτά στις όχθες ενός όμορφου ποταμού…

Naviglio grande

Όμορφα στημένοι πάγκοι δίπλα στην όχθη, για να φτιάξουν το κυριακάτικο πρωινό σου.

Περπατώντας, θα ανακαλύψεις διάφορα πράγματα που ίσως είχες ξεχάσει ότι κάποτε βρίσκονταν ανάμεσα στα πόδια σου.

Οι πιο ωραίες εκπλήξεις όμως, έρχονται από εκέι που δε τις περιμένεις. Design αντικείμενα μιας άλλης εποχής που ίσως έχεις δεί μόνο σε εικόνες μεσα στο βιβλίο της ιστορίας της τέχνης και θα περίμενες να βρεις μόνο σε κάποιο μουσείο και όχι σε μια υπαίθρια αγορά.

Ettore Sottsass for Olivetti

κι άλλα όμως, αντικείμενα καθημερινής χρήσης…

παλιές συσκευασίες

Το θέμα είναι τι κάνεις αν δείς κάτι που σου αρέσει και δε μπορείς να το μεταφέρεις εκείνη την ώρα…θα στο φέρουν στο σπίτι, ή θα μείνεις με το όνειρο οτι θα είχες κι εσυ κατί τόσο ιδιαίτερο μέσα στο σπίτι σου…?

και κάπως έτσι….τελειώνει κι αυτή η βόλτα.

Παίρνω τη βαλίτσα μου και τα λέμε στην επόμενη στάση!

Περπατώντας στην περιοχή της Brera, βρεθήκαμε στη Via Varese. Στον αριθμό 15 βρίσκεται το showroom και το εργαστήριο του De Lucchi και φυσικά δε χάσαμε την ευκαιρία να το επισκεφθούμε. Η αίσθηση που αποκομίζει ο επισκέπτης όταν μπάινει μέσα είναι μια ζεστασιά, τόσο λόγω του ξύλου που χρησιμοποιείται σε όλο το χώρο, όσο και της πολύ προσεγμένης έκθεσης. Προϊόνα, φτιαγμένα με μεράκι και αγάπη, γεμίζουν το χώρο της έκθεσης. Σίγουρα αυτό που περιμέναμε να δούμε δεν ήταν αυτό που τελικά αντιμετωπίσαμε. Αντί για τα διάσημα προϊόντα που έχει σχεδιάσει ο De Lucchi, είδαμε τα τελευταία projects με τα οποία ασχολήθηκε. Πλέον ασχολείται με το ξύλο και αυτό το καταλαβαίνει κανείς καλύτερα από την πρώτη στιγμή που θα μπεί στο εργαστήριό του.

Βιτρίνες με τα νέα φωτιστικά, πιάνο από σκαλιστό ξύλο, ξύλινες μακέτες κτιρίων, ξύλινες καρέκλες και τραπέζια και διάφορα άλλα. Τα παιδιά που εργάζονταν εκεί ήταν πολύ ευγενικά και μας άφησαν να τραβήξουμε όσες φωτογραφίες θέλαμε. Πάρτε λοιπόν κι εσείς μια γεύση…

Για περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες απο τα  projects του πηγαίντε στο site του.

Χαιρετισμούς μέχρι την επόμενη φορά.

Με την ευκαιρία της Salone επισκεφτήκαμε την έκθεση στη Brera. Αν δεν ήταν η περίοδος της salone, για να επισκεφτείς το χώρο θα χρειαζόταν να έχεις κλέισει ραντεβού. Δε χανόταν η ευκαιρία λοιπόν, όπως δε χάθηκε  ευκαιρία να βγάλω και μερικές φωτογραφίες.

Για περισσότερες πληροφορίες στο site της missoni.  Μείνετε εδώ γιατί ακολουθούν πολλά πολλά ωραία. Φιλιά!

Λοιπόν, είχα αποφασίσει να κάνω ένα ποστ να μοιραστώ μαζί σας όλες τις εμπειρίες από τη salone. Αυτό όμως είναι αδύνατο. Είναι τόσες πολλές. Οπότε θα συνεχίσω να ανεβάζω μικρά μικρά post, με φωτογραφίες και εντυπώσεις από ότι είδαμε αυτή τη βδομάδα ξεχωριστά. Αναμείνατε λοιπόν.